TREKKING LUANG PRABANG

19 - 20 JAN 2013

Om 8u30 maken we kennis met Sajaan, onze 24 jarig gids. We krijgen elk 3 flessen water voor de komende 2 dagen en stappen naar de boot. We varen de Mekong over. Een kwartier later bereiken we het dorp aan de overkant. Wat een wereld van verschil?! Hier geen toeristen toestanden, aangepaste voorzieningen, enkel hutjes en overal veel te veel honden. Al die lelijke blaffende honden zijn heel typisch voor hier en voor ons een bangelijk fenomeen. Er rijdt

maar 1 tuktuk-bus per dag en aangezien we niet op de komst van het busje willen wachten beginnen we alvast te stappen. Na twee uren stappen komt het busje er aan. Het is al helemaal volgeladen met etenswaren. 'T ziet er naar uit dat er feestje zal gebouwd worden. Het is inderdaad weer van dat! Het koppel dat meerijdt nodigt ons uit voor de trouwfeest. We bedanken hen vriendelijk, we hebben andere plannen vandaag. Tijdens onze babbels met Sajaan worden wij nog maar eens geconfronteerd met ons super-de-luxe-leventje. Sajaan had malaria toen hij 2 jaar was.

 

Zijn ouders moesten een buffel verkopen om de zeer dure medicatie te kunnen betalen. Voor ons onherkenbare toestanden.

Het stappen is zeer aangenaam. We houden even halt in een Lao-dorp waar ze sticky-rijst in bamboo klaarmaken voor verkoop. Vandaag hebben we 5 stapuren. We slapen deze nacht in een homestay in een Hmongdorp. Dan begint plots het ernstig gedeelte van onze tocht.

De Hmong leven boven in de bergen. We zijn nu op 600m hoogte en moeten stijgen tot 1.700m

 

 

hoogte. Wat een lastige karwei en welk een idee om zo hoog te willen leven? Tijdens de zeer lastige klim komen we een man tegen. Hij stapt een tijdje met ons mee en is blij met ons gezelschap. Hij deed gisteren de afdaling omdat hij tandpijn had en naar een tandarts moest. Vandaag dus weer de klim naar boven. Eén keer per week rijdt de traktor uit het Hmongdorp naar beneden. Dit is hun enige vervoermiddel. Tijdens het regenseizoen is deze rit al helemaal onmogelijk over de zeer slechte weg. Als we boven komen houden we het bijna voor onmogelijk dat hier mensen leven, zo ver weg

 

van de bewoonde wereld. De Hmong kiezen ervoor om hier te wonen. Ze hoeven niets te betalen en leven vrij volgens hun eigen wetten. Er is hier ook niets. Water moeten ze op 20 min stappen, halen bij de bron. Kinderen lopen af en aan met water kruiken. De hut die dienst doet als school is onze slaapplaats vannacht. De kinderen brengen water en het dorp heeft aan onze komst een leuk verzet. Velen komen eens piepen, de meeste kinderen blijven wat hangen.

We wandelen nog even door het dorp. Vele

 

vrouwen dragen nog de traditionele kledij.

 De belangrijkste activiteit in het dorp is daken vlechten met gedroogd bamboegras.

Als het donker wordt rond 18u valt het leven stil. We zitten nog bij het vuurtje buiten. Dit is het moment en de plaats waar dorpsgenoten elkaar vinden. Anecdotes vertellen, zaken bespreken....we begrijpen er geen woord van maar voelen de verbondenheid en de gezelligheid zo aan. Om 20u is het stil en gaan de meesten slapen.

 

Wij ook want na zo'n stevige klim kunnen we alle rust gebruiken. Het kakelen van de kippen, de knorrende varkens, spelende kinderen....allemaal tekenen die weer leven brengt bij het ochtendgloren. Ons ontbijt bestaat uit de restjes van gisteren:  rijst, gekookte kip en kippenbouillon. De Hmong eten heel sober. Vooral rijst, af en toe eens hond, varken. Ze drinken hier geen alcohol.  Ze leiden een heel sober, eenvoudig leven. In het dorp geen water, geen electriciteit, geen winkel, geen toiletten,.. Ongelooflijk dat we met z'n allen op dezelfde bol leven??!!!Om 8u zijn we weer aan het stappen.

Hierboven schijnt de zon al maar over de bergen hangen nog overal mistslierten. Een magnifiek beeld. Het dalen is zeer moeilijk en lastig. Het is erg steil en we geraken bijna niet vooruit. Op deze moeilijke weg komen we geregeld lokale mensen tegen die veel te zwaar beladen met hout naar beneden moeten. We begrijpen niet dat één mens zoveel hout kan dragen?? 'S middags eten we de restjes van de restjes: rijst, kip en een schelletje gedroogde buffel. We blijven, wat eten betreft, toch op onze honger zitten. Elk dorp dat

 

we voorbij stappen heeft  zijn eigen ambacht. We houden nog een halt in het dorp waar men de wieren uit de rivier droogt en daarin sesamzaad verwerkt. Na zes stapuren staan we weer bij de Mekong. Na een half uur varen zijn we terug en gaan naar ons guest house. We eten 's avonds een dubbele portie, we zijn scheel van de honger. Onze laatste dag in Luang Prabang is een welverdiende rustdag. Een handwastjes-dag en een relax moment in een Laotiaanse sauna.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

LUANG PRABANG

16 - 21 JAN 2013

Een mooie rit vanuit Pohnsavan brengt ons naar Luang Prabang. De weg doorkruist schitterende landschappen, gebergten met de ene bocht na de andere. We rijden voorbij dorpen van minderheidsgroepen. In Laos is het comfortabel om te reizen. Hier hebben we tenminste elk onze zitplaats en ligt onze rugzak in de koffer. De weg is dan weer een ander paar mouwen.

Na een rit van 7 uren komen we aan in Luang Prabang. Die stad heeft heel veel te bieden. Tropische wouden vormen de natuurlijke

omgeving. We verblijven in een guesthouse op 15 min stappen van het centrum. Elke avond is er hier een ambachtsmarkt van de Hmong. We genieten ervan om naar al het moois te kijken; prachtige tassen, vele bonte kleuren in hun geweven stoffen, leuke borduur creaties, mooie (nep) juwelen... De  Unesco heeft de stad op de lijst van te beschermen erfgoed geplaatst. We willen de stad verkennen en volgen de uitgestippelde route vanuit de Lonely planet. We zijn hier een hele dag mee zoet.

 

 

De stad ligt op een smalle landstrook aan de samenvloeiing van de Nam Khane en de Mekong, die nu ook weer mee doet in ons reisverhaal. Er zijn heel veel mooie Wat's, maar overal moeten we 'kip' betalen om die te bezoeken. We hebben al heel veel tempels gezien, en laten ze voor wat ze zijn. Ik (Filip is daar niet zo'n fan van) werd al vele keren gezegend voor 'a happy and long life'...?" We zien de goudwassers bezig bij de Mekong. Goudschilfertjes kunnen wij trouwens ook zien glimmen in het fijne Mekongzand. Maar't schijnt

 

 een ingewikkelde procedure te zijn om uiteindelijk een gouden oorbelletje te hebben?!

Op een marktje ontmoeten we 3 Hmongmadammen. Amai 3 dulle trezen die al onmiddellijk een trouwe band aangaan met mij. Maar 't komt erop neer dat ik voor elk van hen 1kg mandarijnen (bijna) moet kopen. Ik plooi voor 1kg die ze dan maar moeten delen. Zo spreken we onze eerste handtaal Hmongwoorden. We reserveren onderweg een 2daagse trekking voor zaterdag en zondag.

We staan smorgens om 7u al in de hoofdstraat. We willen de reras, of de bedelronde van de

 

 

 

monniken meemaken. Dit is een dagelijks Boeddhistisch ritueel waarbij de bevolking van de stad aalmoezen schenkt (onder de vorm van voedsel) aan de bedelende monniken.

We huren voor onze 2e Luang-Prabang-dag mountainbikes. We bezoeken het olifantendorp. Daar kunnen wij op de rug van een olifant mee naar hun Mekongbad. Wij genieten ervan om gewoon toe te kijken hoe jonge (bange) toeristen dit avontuur ondergaan. Een zeer hachelijke onderneming, zonder enig houvast, op die brede olifantenrug de steile weg naar beneden, het

 

 

 

 water in. Wij vinden dit niet zonder gevaar.We rijden door naar de waterval van Tad Se. De waterval ligt in een aardige plek maar zal wellicht spectaculairder zijn tydens het regenseizoen?

We hebben 60km in onze benen. We vinden onszelf heel dapper want het is niet niets biken in de mountains hier. We eten nog maar eens een noodle soep in een lokaal eethuisje. Net 4 dagen open, een ruime menukaart maar de voorraad is

 

 

nog niet aangepast. Gonggeluiden lokken ons naar een Wat onderweg, een ideaal moment om nog eens halt te houden bij de jonge monniken.We gaan nog eens avonmarkten.We ontdekken een straat waar we voor 10.000 kip (1€) kunnen aanschuiven aan een koud buffet. Voor vlees/vis moeten we iets bij leggen. We laten ons helemaal gaan. Goed om krachten op te doen voor onze trekking.

 

PHONSAVAN & VLAKTE DER KRUIKEN

13 – 15 JAN 2013

In de late namiddag installeren we ons in Orchid guesthouse. We hebben nog enkele uren om het stadje te ontdekken voor het donker wordt. We bezoeken het MAG (Mine Advised Group) en worden meteen geconfronteerd met de gruwel van de oorlog. Tijdens de Vietnam-oorlog in de jaren 70 werd vanuit China, via Laos, veel munitie aangevoerd voor de Vietnamezen.  

De Amerikanen wilden deze toevoer afsluiten en gooiden 2 miljoen ton bommen, waaronder 9 miljoen kleine clusterbommen, uit over Laos. Laotianen noemen dit de ‘secret war ‘, omdat de Amerikanen officieel geen oorlog voerden in Laos. De gevolgen van deze bombar-dementen zijn vandaag nog steeds voelbaar, 30% van de bommen zijn niet ontploft en liggen verspreid over het landschap.

Vrij rondlopen over de velden is dus, bijna 40 jaar later, nog steeds gevaarlijk. Voor ons betekent dat op de gemarkeerde paden blijven lopen. Voor de Laotianen betekent dat elke dag  risico’s  lopen om op een mijn te trappen.  Het MAG houdt zich bezig met het ontmijnen van de bommen. We zijn onder de indruk van hun werk. We zijn verwonderd dat we hierover niks lazen in onze reisboeken.

Phonsavan is de nieuwe hoofdstad van het bergachtige  Xieng Khouang (de vorige werd plat gebombardeerd ) en ligt op 1200m hoogte. We passeren ook nog even langs de markt, de lokale specialiteit is hier stekelvarken, gemarineerde vleermuizen en iets katachtigs (als het al geen kat is?). Even na zessen wordt het hier donker en koud…heel koud, er valt hier niks meer te beleven. We doen al onze kleren aan om ons warm te houden.

Phonsavan is de ideale uitvalsbasis voor de beroemde “ Vlakte der kruiken “. Over een vlakte van 30 km liggen honderden kruiken, in groepen, verspreid. Deze kruiken, meestal tussen 1 en 2m groot, werden uitgehouwen uit kalksteen en afgesloten met een deksel. Men weet weinig over de herkomst en de functie ervan. Er wordt aangenomen dat ze bij

begrafenisrituelen werden gebruikt en bij de doden in de tumuli werden gezet. We huren een brommer en bezoeken de belangrijkste sites ervan. We rijden 35 km over stoffige, hobbelige wegen naar Site 2 en 3. Onderweg ligt overal gras te drogen, waar ze dan veegborstels van maken. Site 2 is gelegen op twee kleine heuvels met een 60-tal kruiken. In één ervan heeft een boom wortel geschoten.

Het heeft iets magisch,…iets Keltisch. We laten onze brommer op de parking van site 3 achter en wandelen over enkele bamboebruggen en rijstvelden naar site 3. Het is heel bijzonder en mooi. ’s Namiddags gaan we op zoek naar het dorp Ban Na Phia dat  een tiental km van site 3 ligt. Dit dorp is bekend om zijn recyclage van bommen. Ze maken van het aluminium armbanden en lepels. We kochten op de markt in Vientiane zulke armbanden om

het goede doel te steunen! Ban Na Phia heeft één straat, we zien vele vrouwen de lokale doeken weven. Mister Xieng Phaeng toont ons trots zijn ambacht…hij giet gesmolten aluminium in houten vormen, laat het stollen en klaar is Xieng! Zijn leuze is ‘make bracelets no war’.

Tegen zonsondergang zijn we bij de laatste stop, site 1, waar meer dan 300 kruiken liggen. We wandelen tussen de vele bommenkraters en  kruiken. We zijn net voor het donker terug. We brengen de avond door in het enige  ‘warme’ restaurantje met passende naam ‘ craters ‘.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                De volgend morgen zijn we al vrij vroeg met de brommer op weg naar Ban Tajok, algemeen bekend als “ bomb village “. Het is heel mistig en ijskoud in de bergen!

Na een uurtje zigzaggen bereiken we, verkleumd, het dorp en drinken noodle-soep in een lokaal eethuisje. De lokale bevolking, een mix van Chinezen Vietnamezen en Laotianen, trekt zich van de koude niet veel aan. Wat een hard leven hier !

We maken een wandeling en zien inderdaad nog enkele leuke creaties met bommen. Elk eethuisje  heeft een  verzameling van bommen, raketten, clusterbommen,… maar de naam ‘ bomb-village’ lijkt ons toch wat overdreven. Tegen de middag breekt de zon erdoor en is het lekker warm.

We besluiten om, een dag vroeger dan voorzien, door te reizen naar Luang Prabang. In het guesthouse is geen daglicht, het lijkt alsof we in een kille kelder leven.