EVEN TERUGBLIKKEN OP LAOS

Laos heeft een totalitair regime, en is dus een één-partijstaat. Alle macht ligt bij de communistische partij. In het dagelijks leven is daar echter weinig van te merken. Het regime heeft de vrijheid voor de bevolking de laatste jaren veel versoepeld, maar duldt nog steeds weinig kritiek op hun beleid. Zo werd een Zwitserse NGO enkele maanden geleden  het land uitgezet omdat ze een kritische brief over het beleid hadden geschreven.

Laotianen zijn levensgenieters, ze leven van dag tot dag. Ze zijn heel sociaal ingesteld, ze genieten van samen eten en drinken. Elke gelegenheid is goed voor een feest met dans, muziek en zeker ook karaoke. Er wordt steeds stevig gedronken: Lao-bier en Lao-Lao-rijstwijn.Het zijn lieve, geduldige mensen.

Alle maaltijden worden op houtvuurtjes bereid, ook in de restaurants. De Laotiaanse keuken is heel lekker, alles wordt gewokt. Ze hebben een hele variant aan noedels; sommige lijken op spaghetti, andere op lasagnevellen, andere dikke slierten. Enkele lokale specialiteiten zijn: noedelsoep, stickyrijst en ijskoffie. Het is zoeken om brood te vinden (ze eten altijd rijst ).

In elke stad of dorp is er markt, het is een ontmoetingsplaats en de plaats om inkopen te doen. Elke markt heeft ook zijn specialiteit, zeker wat het aanbod van dieren  ( of delen ervan ) betreft,  op het walgelijke af.

Het Zuiden is duidelijk rijker en meer op het toerisme afgestemd, wat vermindert naarmate je naar het Noorden reist. In het Noorden zijn vele minderheden, maar ook zij voelen zich op de eerste plaats Laotiaan.

Het Boeddhisme wordt hier veel minder openlijk beleefd dan in Myanmar en Cambodja. Enkel de Wats (tempels) en de bedelrondes (af en toe) zijn duidelijke getuigen van het Boeddhisme.

Wie enigszins kan heeft een brommertje, wat het lokaal vervoermiddel is. Zelfs in de armste dorpen zijn er wel enkele met een brommertje.

In deze periode van het jaar, dec-jan-febr, is het winter, maar voor ons voelt het aan als zomer. Er is geen werk op de akkers waardoor de Laotianen veel vrije tijd hebben. Daarom is er in deze periode wel elke dag van de week ergens een trouwfeest.

De belangrijkste sponsors in Laos zijn Japan en China. Japan helpt om heel wat ziekenhuizen te bouwen in het arme Noorden. China helpt het Noorden met hun ‘2-3 projecten‘: de Laotianen zorgen voor het land en werknemers, de Chinezen zorgen voor de technische kant, de marketing en de kennis. Het is duidelijk dat voor China ook de eigen economische belangen meespelen.

TREKKING MUANG KHUA

3 – 4 FEBR 2013

We voelen meteen een positieve klik bij Khamman, die in zijn kleine kantoortje informatie geeft aan alle toeristen. We zijn dan ook heel blij dat hij ons de komende 2 dagen wil gidsen. Vooraleer we beginnen met stappen rijden we eerst een uurtje met de tuktuk. Onderweg houden we halt bij een markt. We houden ervan om op de markten rond te lopen. Dit is echt 'the place to be' om lokalen te ontmoeten. In het Noorden wonen veel minderheden. Ze komen vanuit de bergen naar de markt in het dal om hun waren te verkopen. Voor de meesten onder hen betekent dit enkele uren stappen. De (lekkere) Lao whisky wordt in deze streek gebrouwen. Vele, vele

 

 

liters van de rijstwijn wordt dagelijks klaargemaakt. Vooral voor eigen gebruik. In oorsprong begon er 1 familie met het brouwen, maar dit was zo winstgevend dat het hele dorp nu Lao-lao brouwt. We zwaaien onze tuktukchauffeur uit en beginnen met onze tocht. Heel mooie vergezichten en 2 heel tevreden Belgen zijn onderweg. In een Khmu-bergdorp houden we even halt. Khamman kocht medicijnen  en geeft die weg. Even verderop zit een moeder met veel pijn aan haar gezwollen wang. Als er iets fout loopt met de gezondheid in  deze moeilijk bereikbare bergdorpen is het altijd zo schrijnend. Ze ging al naar een ziekenhuis in Vientiane waar de dokter haar adviseerde om te  opereren. Daarvoor heeft ze geen middelen... het grijpt

ons aan , maar het enige wat we kunnen doen is haar enkele pijnstillers schenken. Hiervan worden we even stil. Khamman gidst niet zoveel meer en we gaan naar een Akha-dorp waar hij 10 jaar geleden ook kwam met toeristen. Het is zondag, onderweg komen we studenten tegen die op weg zijn naar beneden. Ze dragen hun rijst en voedsel voor een hele week mee. Wat wij nu stappen voor ons plezier doen zij elke week 2x.  We zijn in de bergen en dit hoeft geen verdere uitleg wat klimmen en dalen betreft. We zien grote papavervelden, niettegenstaande er erg hoge boetes op het telen staan. Het is overduidelijk dat ze het er toch op wagen om hun opiumgebruik op peil te kunnen houden. In het Akha dorp geen grote welkom.

 

 

Integendeel, de mensen zijn zeer schuw en verstoppen zich. We zien zoveel mooi geklede vrouwen, maar ze laten zich niet zomaar fotograferen. Wij zijn 'fallangs', vreemdelingen en worden gelinkt aan al het negatieve van de Franse kolonisten. Gelukkig dat er enkelen Khamman nog herkennen. Zo wordt het ijs een beetje gebroken. Ik ben heel blij dat ik van een vrouw een armband kan kopen. Ze maken die zelf en alle vrouwen dragen meerdere armbanden. De tribels stellen geen hoge eisen, of stellen al helemaal geen eisen aan netheid. Alles is erg vies en vuil, we veronderstellen dat ze de kleren van de kinderen nooit wassen. De vrouwen ontmoeten elkaar bij de enige waterbron in het dorp maar verder gaat er niemand

 

heen. Boven het vuur hangen ratten te drogen. ‘t Schijnt dat ze lekkerder smaken als ze gerookt zijn?? Ze hebben totaal andere normen die wij willen respecteren want wij zijn de indringers. We kunnen ons een beetje verzoenen met hun andere traditie die zegt dat  vrouwen eens ze getrouwd zijn nooit geen schoeisel meer mogen dragen of een andere taal spreken. Maar wij kunnen geen respect voelen met hun norm die zegt dat  een vrouw die een tweeling baart een stuk bezetenheid over haar heeft. Daarom moet ze voor 2 weken met haar pasgeboren tweeling de jungle in en ze moet éen babytje laten verdwijnen. Als ze terugkomt in het dorp met 1 baby is er feest en wordt er een varken

geslacht. De overheid verbied dergelijke praktijken maar ze leven zo afgezonderd dat de meesten die wet niet naleven.  Heel af en toe durft een moeder één baby in een tehuis droppen. Maar nooit houden ze de twee kinderen. Ze leven in de bergen en telen enkel rijst, een wisselteelt waar ze 10 jaar tussen laten om op een zelfde plaats te telen. Groenten kweken ze niet omdat ze enkel leven van dat wat ze in de natuur vinden.  Na enkele uren zijn de mensen niet meer zo schichtig maar het blijft moeilijk om met hen contact te nemen. Ze leven gelaten en missen naar ons aanvoelen vrolijkheid. Tijdens het eten is er een hele ceremonie, die vooral te maken heeft met heel wat lao-lao drinken. We nippen aan ons glaasje maar zij nemen shots (is alles in 1keer), en

dit vier keer voor elke maaltijd, ook 's morgens. Dit gebruik geldt enkel voor de mannen. Ze kennen er wat van en houden zo de whiskyhandel recht. Eens het donker is valt het leven stil. We gaan moe en voldaan slapen. We zijn blij dat we in onze eigen slaapzak kunnen duiken want de dunne matras en het deken zijn verre van fris. Het regende bijna aanhoudend de voorbije nacht. Een grote ramp voor de opiumgebruikers, want de stortregen vernietigde hun veld. Voor ons een kleinere ramp maar ook niet vanzelfsprekend om met kilo`s modder aan onze voeten de slipperige afdaling aan te gaan. Een groepje jonge meisjes stapt met ons mee, want ze moeten de jungle in om voedsel. Momenteel is het de periode van bamboescheuten vinden. Dit neemt voor hen

een hele dag in beslag.  Een Akha man stapt voor om met de bijl de weg in de jungle vrij te kappen.  We volgen de buffelroutes en hebben bijna vijf uren nodig voor  de moeilijke afdaling. We eten onze lunch in een 'Taï-Dame'dorp. Hier is een totaal andere sfeer. Heel vriendelijke mensen die erg openstaan voor de buitenwereld. Deze mensen zijn trots en kunnen zeer fraaiie dingen maken voor eigen gebruik. Ze gebruiken vele mooie kleuren in hun borduurwerk. Hun hutten hebben meer daglicht en we voelen dat ze meer gesteld zijn op gezelligheid. We moeten nog enkele keren het water over om onze laatste kilometers op betere weg af te leggen. Na een uurtje tuktuk nemen we in Muang Khua afscheid van Khamman. Hij verwende ons met 

 

spijs en drank, had alle gepaste zorgen voor de mensen in de dorpen en voor ons. We zijn hem erg dankbaar voor deze twee mooie dagen in 'filmar onderweg'!!

 

 

NONG KHIAW & MUANG KHUA

28 JAN - 2 FEBR 2013

We verlaten na Luang Nam Tha onze geplande reisroute, naar het zuiden van China, en reizen verder naar het Noord-Oosten van Laos. Het is een lachwekkend gedoe vooraleer onze bus naar Nong Khiaw kan vertrekken. We worden ’s morgens vroeg opgehaald aan ons guesthouse en dan 3 km verder gebracht met een tuktuk. We ruilen onze voorlopige tickets in voor andere. We kunnen geen uitleg vragen

 want niemand spreekt Engels.  Als we ‘Nong Khiaw’ zeggen wijzen ze telkens naar een andere minibus. We staan erbij en kijken ernaar. Even later moeten we onze nieuwe tickets weer afgeven aan de man die ze verkocht en mogen we, na meer dan 1 uur wachten, instappen in een minibus. Moesten we hiervoor al om 6 uur opstaan? De Laotianen gaan zo anders om

met de tijd: heel  erg op ‘t gemak en iedereen ondergaat alles, nooit jaagt iemand zich op. De bergrit  is qua natuur heel  mooi.  We zijn 7 uren lang  getuige van het bikkelharde  leven in de bergen.  De hutten staan gebouwd langs de hellingen en de mensen leven op straat.  Er ligt overal broom-gras te drogen. We zien  Laotianen er het zaad uit kloppen, om  er dan later veegborstels van te maken. Anderen zitten daken te vlechten. 

Overal spelen kinderen met steentjes, de aarde, gevonden plastiek flesjes,… . In Nong Khiaw logeren we in een rieten hut (Lin Tong) die hier ‘chambres d’hôtes’ noemt.  We voelen ons thuis bij deze zeer lieve gastvrouw.  Langs de Nam Ou maken we een wandeling naar een grot waar de mensen schuilden en leefden tijdens de Vietnam oorlog. De weg is zeer stoffig.

We zijn in de bergen en de zon geeft minder hitte dan elders. We zien hoe het broom-gras wordt gedroogd  boven vuurtjes. Wat een ongezonde bedoening? Dit in combinatie met het wonen langs de zandweg, zorgt gegarandeerd voor stoflongen voor jong en oud.  Nong Khiaw  is niet groot, na 2 dagen varen we verder naar Muang Ngoi.  Dit kleine dorp is enkel

te bereiken langs de rivier, de Nam Ou. Het is slechts 1 uur varen.  Het dorp bestaat uit één aarden weg  die 500 m inneemt van de ene kant naar de andere kant van het dorp. Een vreemde mengeling van een stukje einde van de wereld  en een mekka van backpackers. Er is één pick-up in het dorp. Het is ons een raadsel hoe die er kwam en waarvoor hij wordt gebruikt? 

De auto kan enkel  500m vooruit rijden en dan weer in achter uit terug keren??  De kinderen amuseren zich in elk geval om met zijn allen in de laadbak te spelen! We vertoeven  in het noorden en we mogen geen hoge eisen stellen aan  ons verblijf.  Er is enkel elektriciteit van 18u tot 21u30. De Laotianen hebben zich  goed aangepast aan de toeristen,  want op 3 plaatsen  in het kleine dorpje kunnen we

aanschuiven aan ofwel een ontbijtbuffet ofwel een dinerbuffet.  Heel  lekker eten, maar de omstandigheden waarin ze het eten bereiden en alles weer afwassen is een andere zaak.  We informeren, bij de onderwijzer die ook de lokale  gids is, om een trekking te doen. Hij vraagt echter net iets te veel voor ons budget. We stappen op eigen houtje naar Ban Na. Het

heeft de voorbije nacht veel geregend!  De anders zo stoffige wegen zijn veranderd in vieze modderwegen die moeilijk te bewandelen zijn. We kunnen ons perfect  voorstellen hoe het hier moet zijn tijdens het regenseizoen. Het valt ons op dat de mensen zich er niets van aan trekken en gewoon op blote voeten door de modder stappen. We betalen met plezier elk 10.000 kip bij aankomst in het dorp. Dit geld wordt gebruikt om het

schooltje te sponsoren.  Het bergdorp noemt men  ‘eco-village’ een modenaam die wij niet passend vinden. Want alles wat hier met eco en heel-natuurlijk te maken heeft is enkel en alleen uit strikte noodzaak. Ze leven hier inderdaad op natuurlijke wijze, zonder elektriciteit, in bamboo hutten, gebruiken enkel  natuurlijke materialen,…maar dit  bij gebrek aan andere mogelijkheden.  We doen een modderige omweg langs de flanken van een  berg  en keren langs de rijstvelden terug. Vanuit Muang Ngoi kunnen wij enkel per boot in in Muang Khua  geraken. Aangezien een dagelijkse boottocht niet zeker is en de  Laotianen niet de grootste initiatiefnemers zijn nemen we zelf het heft in handen. We hangen een brief bij het lokale boot-office met vraag naar mede-

passagiers. We hebben geluk!   13 mensen schreven zich uiteindelijk in, zodat de boot naar  Muang Khua 's morgens stipt kan vertrekken. Deze boottocht staat beschreven  ‘à la national geographic’.  Niets hiervan is overdreven, het is een prachtige vaart op de Nam Ou. Wij zitten met 4 comfortabel op de autostoelen die in de boot geïnstalleerd zijn. De andere passagiers hebben minder geluk. Ze zitten

op de houten plank die dient als bankje. We zijn voor  5 uren zoet in de boot . We varen  stroomopwaarts en bewonderen de vaarkunst van onze schipper die de rotsen kan ontwijken en de stroomversnellingen  trotseren. In de ongerepte jungle wonen langs de flanken mensen in hun rieten huisjes. In de Nam Ou en in de dorpen langs de oevers is er veel

bedrijvigheid van de mensen die vissen naar de algen. Niet gewoon om hier je leven door te brengen…. In 2008 werd de grens met Vietnam opengesteld. Daardoor hebben de lokalen vele voordelen.  Er werd een  goede weg aangelegd voor  import en  export, wat een enorme vooruitgang  voor het dorp is. Slechts weinig toeristen gaan hier de grens over. Sinds enkele jaren is hier ook elektriciteit,  maar die staat nog niet helemaal op punt. Wij waren alvast getuige van een electricteitsloze dag. Muang Khua is een typisch bergdorp. We vinden een onderkomen in  Chalernsuk  guesthouse . Voor ons de beste deal in de stad. Het wordt gerund door twee ladyboys! Het is  erg rustig

in het stadje  en wij genieten ervan om alles op ons te laten afkomen.  Wij  regelen een laatste trekking in Laos via het tourist-office. 

LUANG NAM THA & MUANG SING

 

22 – 27 JAN 2013

We reizen verder naar het Noorden van Laos, dat bekend staat om zijn prachtige bergen en de vele etnische minderheden die in dit berggebied  wonen.

Het idee om met de boot, via Pakbeng, naar het Noorden te reizen laten we varen. Het is te duur en we zijn minstens twee dagen onderweg. We kiezen voor de kortste weg, een busrit van 7uur in, door en over de bergen. Onze eerste stop is Luang Nam Tha, gelegen op een hoogvlakte, omgeven door bergen waardoor de kronkelende rivier, de NamTha, passeert.  We gaan niet in op het enorme aanbod in het stadje aan trekkings, daguitstappen,…we willen de omgeving op eigen houtje ontdekken. We laten onze mountenbikes staan bij de ingang van het Hmongdorp Had Yao en wandelen door het dorp. Onze aandacht wordt gewekt door veel bedrijvigheid in het steegje. De dorpsbewoners maken

 

ons duidelijk dat hier straks een Hmong-trouwfeest begint. We zijn van de partij ! Even later komen de 2 Hmong-bruiden  en 2 Hmong-bruidegommen aan en gaan een hut binnen. Ze nodigen ons uit. We zijn getuige van een traditionele trouwceremonie, waarbij de vaders de huwelijksvoorwaarden met elkaar bespreken. In een kring van stoelen  zitten de 4 vaders  en een oude man, de chief van het dorp. De oude man neemt het woord en er wordt overlegd. De 4 mannen bieden elkaar meerdere malen een glas aan en er wordt geproost. Dronken zullen ze er niet van worden, want ze drinken enkel liters cola. Met veel boertjes laten als gevolg…

Daarna zingt de oudste een lang ceremonieel lied, waarbij de anderen soms meezingen en met hun handen gebaren maken. Een indrukwekkend ritueel!

Na enkele uren hebben we het toch gehad en fietsen door naar Lao Houei, waar de Lanten wonen. Al van ver

 

zien we hun bekende zwarte katoenen doeken wapperen aan de wasdraad. De Lanten kwamen lang geleden uit China, ze gebruiken nog steeds Chinese letters. De vrouwen zijn hier heel traditioneel gekleed, vooral hun fijne haartooi en hun lange zwarte jassen met touwtjes vallen op. We wandelen door het dorp en zien een vrouwtje bamboepapier maken, nog een andere specialiteit van het dorp. De volgende dag rijden we met een brommertje naar enkele verder afgelegen dorpen met etnische minderheden, waaronder de Akha’s, de Tai Dam en de Tai Lue, allemaal heel arme dorpen. Op de terugweg stoppen we nog even in het Hmongdorp Had Yao. Er is opnieuw een trouwfeest, maar nu in Lao-stijl. Alle mensen van het dorp zijn uitgenodigd. Het heeft veel weg van een trouwfeest bij ons. De genodigden feliciteren  eerst het trouwkoppel en krijgen dan een shot wisky aangeboden om in één

 

 

keer uit te drinken. Daarna wordt er gegeten, gedronken en tot laat in de nacht gedanst. De mensen hebben weinig werk op hun akkers en dit is het seizoen bij uitstek om te trouwen. We blijven maar even en rijden terug naar ons guesthouse, waar we onze rugzakken klaarmaken om door te reizen naar Muang Sing. Dit dorp, op 10km van de Chinese grens, ligt eveneens  in een grote vlakte omgeven door bergen. Alles voelt hier heel erg Chinees aan. We laten alles over ons heen komen. Akha-vrouwen bieden ons openlijk opium aan, wat we natuurlijk weigeren. Bij het lokale tribelmuseum zijn ze de sleutel kwijt waardoor we het museum niet kunnen bezoeken. De kleine reisburo’s  bieden allerlei excursies aan om etnische minderheden te bezoeken, maar de prijzen zijn onredelijk hoog. We maken weer ons eigen plan en regelen 2 mountenbikes voor morgen, wat moeilijker is dan gedacht want de meesten kiezen voor georganiseer-

de trips.  De volgende morgen zijn we vroeg uit de veren.  Om 7 uur wandelen we al op de ochtendmarkt, waar vele etnische minderheden hun groenten en traditionele producten proberen te verkopen. Het is een gezellige maar koude bedoening. Pas als de zon begint te schijnen warmt het op. Na het ontbijt fietsen we naar de grens met China, zo hebben we het gevoel dat we er toch bijna geweest zijn!  Onze fietsrit stopt 3km voor de Chinese grens, omdat twee Laotiaanse politiemannen ons tegen-houden. Enkel de lokale bevolking kan verder en hier de grens oversteken. Een grenspost heeft altijd iets speciaals en een eigen sfeer, deze zeker.

We keren terug en maken een prachtige fietstocht van dorp naar dorp, langs kilometerslange rijstvelden, bananenplantages, paprika- en maïsvelden, suikerriet-

plantages,…en  ontmoeten de Yao’s, de Tai-Dam, de Akha’s,…Vele Chinese vrachtwagens vol suikerriet steken

ons voorbij, richting China. Op de terugweg blikken we even terug en komen we tot de slotsom dat alle etnische minderheden misschien wel verschillend zijn, maar toch gemeen hebben dat ze heel arm zijn en een hard leven hebben. Het zijn vooral de oudere vrouwen die nog de traditionele kledij dragen. We zien jammer genoeg ook hier, in het Noorden van Laos, dat de Chinezen steeds meer gebied en economie inpalmen, wellicht ten koste van de lokale bevolking .Na een nachtje slapen reizen we terug naar Luang Nam Tha om enkele zaken te regelen ( blog in orde maken, bustickets reserveren,  geld afhalen,…) om dan de volgende dag door te reizen naar Nong Khiaw. We beginnen steeds meer onze dagen te plannen, want de einddatum van onze reisvisum in Laos komt steeds dichterbij.