EVEN TERUGBLIKKEN OP VIETNAM

Vietnam is een land sterk in beweging en toegankelijker dan ooit. Er worden overal  hotels gebouwd, nieuwe wegen aangelegd en  de 'economie' staat centraal. Het oogt meer en meer Westers. Authentieke plaatsjes vinden wordt moeilijker en het verschil tussen het platteland en de stad wordt steeds groter en duidelijker.

Vietnam kiest voor het massatoerisme en het groot kapitaal.  Er zijn niet zoveel mogelijkheden voor individuele reizigers; 

alles is reeds gearrangeerd en staat in folders, je hoeft enkel te betalen. Vele Vietnamezen in de stad zien toeristen als ATM-automaten en willen er zo vlug en zoveel mogelijk munt uit slaan. Gelukkig hebben we ook positieve ervaringen, vooral bij de lokale bevolking. We waren in Vietnam steeds op onze hoede, we  kregen meerdere keren te weinig wisselgeld terug of ze hadden teveel aangerekend of we kregen andere dingen dan gevraagd & beloofd. Als we hen daarop wezen maakten 

ze zich ervan af met een grote smile en 'och, I'm solly'.

Vietnam is een Socialistische staat met een  communistisch 1-partij-stelsel. De meeste Vietnamezen zijn aanhangers van het Mahayana-Boeddhisme, met die dikke Boeddha, zoals in China en Japan. In de Mekongdelta, waar vooral Khmer wonen, wordt het Theravada-Boeddhisme gevolgd, zoals in Laos en Birma. Er is ook een kleine groep van Moslims, Katholieken en 

aanhangers van de Cao Dai. Overal, in huizen-hotels-gebouwen, zien we kleine altaartjes met offers. De graven  liggen her en der verspreid over de akkers, bossen, bergen en stranden.

Vietnam voelt voor ons heel Chinees aan. Dat komt door de invloed van de vele Chinese immigranten in de 17de tot de 19de eeuw. We zagen veel Chinese huizen, gebouwen, Chinese lettertekens op muren en deuren,...

Vietnamezen, vooral vrouwen, doen er alles aan om blank te zijn: ze dragen zonnebrillen, mondmaskers, lange broeken, lange handschoenen, kousen, enz. Nivea verkoopt hier zelfs een creme om niet bruin te worden. En bij ons wil iederen bruin worden, crazy!

Vietnamezen zijn helemaal niet sportief aangelegd. Iedereen heeft een brommer en rijdt er ook zoveel mogelijk mee rond. De 

brommer en de brommerhelm zijn immers het statussymbool van de jongeren. Als er 

al eens een Vietnamees fietst is het meestal op een elektrische fiets. Het verkeer is 1 grote chaos; iedereen rijdt en toetert er maar op los.

Het zijn voornamelijk de vrouwen die de business doen. En de mannen? Ze liggen in hun hangmatten en kijken ernaar.

We misten bij de Vietnamezen de hartelijkheid en de vrolijkheid van onze vorige reislanden, alles lijkt hier zo ernstig. We zagen weinig Vietnamezen hartelijk 

lachen onder elkaar, plezier maken, zingen of dansen.

Man en vrouw staan samen in voor de opvoeding van hun kinderen. Ze laten hun kinderen heel vrij (grijpen zelden in als hun kinderen iets uitspoken) en voorzien weinig familiale momenten, zoals bvb. samen eten. We hebben het gevoel dat ze hun kinderen vlug zien als mini-volwassenen.

De Vietnamese punthoeden zijn overal en altijd aanwezig in het straatbeeld.

We konden getuige zijn van de speciaalste Vietnamese feestdag, namelijk 'Tet'. Deze feestdag is een combinatie van Kerst, Nieuwjaar en de verjaardag van alle Vietnamezen samen. De huizen en straten worden dan versierd met bloesemtakken, mandarijneboompjes en veel rode, Chinese lampionnen. Iedereen slacht een varken en nodigt in de loop van deze week, vrienden en familie uit om te feesten, d.w.z. samen eten en vooral veel rijstwijn of bier drinken. 

Voor ons betekende dit echter veel problemen met het openbaar vervoer, veel gesloten winkels en overal duurdere prijzen.

PHU QUOC

5 - 13 MAART 2013

Wij hebben veel zin in ZEN en hopen dit te vinden op het eiland Phu Quoc. Wij trokken enkele dagen op met  Emile en Caroline uit Zweden. Zij waren vol lof over dit eiland waardoor wij er als  een magneet ook naar toe gezogen werden. Het is vanuit Rach Gia 2,5 uren varen met een speedboot om het eiland te bereiken.Wij vinden een gezellig onderkomen bij een Vietnamese gezin die 8 bungalows verhuurd. De tweeling van 1 jaar oud en hun zus van 3 zorgen voor veel leuke animatie. Na onze eerste strandwandeling zijn wij meteen in de ban van het eiland. Dit is pas ZEN! Een kristalheldere zee die voortdurend uitnodigd om te zwemmen, fijn wit zand omzoomd met palmbomen, veel zon, weinig volk, gezellige eettenten,..meer hebben wij echt niet nodig. Wij beoefenen een paar keer onze favoriete hobby; 

 snorkelen. We snorkelen een keer in het Zuiden en een 

keer in het Noorden van het eiland. Naar het Zuiden moeten we eerst een half uurtje met de bus op weg naar de haven. We stoppen even bij een pareloester-kwekerij. Er worden op het eiland heel wat pareloesters gekweekt. We krijgen een korte demonstratie hoe men uit een kleine oester een kleine parel haalt (belachelijk vertoon) om nadien een lange tijd in de grote winkel te kijken naar de grote, dure parels op kettingen en armbanden geregen. Niet echt ons ding, we houden dit snel voor bekeken. Het snorkelen is zowel in het Zuiden als het Noorden wondermooi. Lekker rustgevend om te dobberen boven de vele scholen vissen die onder onze neus voorbij zwemmen. We geven onze ogen de kost en kijken naar de spectaculaire vormen die de koralen, groot en klein, aannemen in het water. Tussendoor krijgen we een heerlijk middagmaaal geserveerd. Van 

snorkelen krijgen wij altijd reuzenhonger. Naar het

Zuiden hebben we geen bus en hebben een lange vaart naar het schildpaddeneiland. We hebben een bootstop bij de drijvende vishutwinkel. Verser dan hier kan de vis niet gekocht worden. Zee-egels, haaien, krabben, tijgergarnalen, inktvissen in alle formaten,...worden  gevangen gehouden in netten die in de zee hangen. De klant is ook hier koning en kan zijn waar levende vers kopen. Wij zijn met zijn vijven op de boot waaronder een pasgehuwd Vietnamees koppeltje. Zij trakteren ons op verse inktvis die wordt  klaargemaakt terwijl wij snorkelen. Een lekker extraatje bij het middagmaal. We eten ook onze zelf gevangen vis. Ik had de pech om geen te vangen maar Filip, fier als een gieter, kon 3 vissen vangen. In het noorden is de zee woester, de boot gaat nogal ver voor anker waardoor we nog een eind moeten zwemmen naar het schildpaddeneiland. Het is goed dat we een hier een zwemvest dragen want 

het is lastig om tegen de golven in te zwemmen. Onze vrienden snorkelaars houden het voor bekeken tijdens de tweede snorkelronde, zo hebben Filip en ik dit stukje zee en het eiland voor ons alleen. We huren ook eens een brommer om het eiland over land in het Noorden te verkennen. Dit is echt nog een stuk authentiek Vietnam. Geen asfaltweg, enkel een zandweg. Overal zien we vissers aan het werk, vrouwen die de gedroogde vis in manden scheppen in de verzengde hitte. In de lokale eethut vertelt de Vietnamees dat die rustige eiland sfeer wellicht zal veranderen. Hij moet straks zijn restaurantje sluiten omdat de overheid de grond verkocht aan projectontwikkelaars.. Zij zullen hier resorts bouwen, er wordt een asfaltweg aangelegd zodat de rijken der aarde zonder zich vuil te maken gemakkelijk tot hier kunnen komen. Wij vinden het zo jammer dat 1 van de laatste plaatsjes authentiek

Vietnam zal verdwijnen, ten koste van gebouwen die hier niet thuis horen....We rijden door tot aan de kaap waar het een komen en gaan is van de vissersboten. Vlak voor onze neus zien ze Cambodja liggen. We wandelen een andere keer langs de kustlijn naar de stad Duong Dong. De andere dagen vullen we met zwemmen in de zee, lange wandelingen maken langs het strand, boeken lezen, tjielen en ik mag ook enkele strandmassages op mijn rekening zetten. Zaaaaa.....lig!!!! Jammer genoeg kan ons leventje als eilandbewoners niet blijven duren. We genieten nog een laatste keer van de prachtige zonsondergang daar krijgen wij nooit genoeg van. Wij kregen elke dag opnieuw stralende zon. Alle sneeuwvlokken in onze thuishaven zouden zich hier niet veilig voelen, ze zouden letterlijk smelten als sneeuw voor de zon.

VIA SAIGON NAAR DE MEKONGDELTA

1 - 4 MAART 2013

We reizen verder naar het Zuiden, van Mui Ne naar Can Tho, de grootste stad in de Mekongdelta.   We doen dit in twee etappes met tussendoor een overnachting in Saigon. Om 14u pikt de sleeperbus ons in Mui Ne op en dropt ons 5 uur later in het hartje van Saigon. Gelukkig reserveerden we een kamer bij Madame Coc, in de buurt van de bushalte.  Tot ons groot jolijt ontdekken we dat haar hotel in de backpackersbuurt ligt. Het is er heel gezellig, met veel winkeltjes, restaurants, bars en muziek. 

 Het roept herinneringen op aan de leuke sfeer van Luang Prabang in Laos en lijkt op een betere versie van Khoa Son road in Bangkok. Amai, wij die zo opzagen tegen een avondje in het drukke Saigon! Daarnaast zijn het heel lieve mensen in ons hotel en verwennen ze ons met een gatis diner en ontbijt. De volgende morgen staan we al om 7u30 bij het bus-office. We voelen nattigheid als de verantwoordelijke met ons reservatieformulier in de hand zwaait en rondbelt. En juist...we worden elk, bepakt en bezakt, achteraan op een brommer gezet en in 

 spoedtempo naar een ander bus-office buiten de stad gereden. Van de brommer in de minivan en eindelijk naar Can Tho,denken we. Drie kilometer verder stopt de minivan bij een groot busstation. Weer uit de minivan, nog een half uur wachten en we kunnen vertrekken richting Can Tho. Reizen kan heel vermoeiend zijn!     Can Tho is een moderne stad met een gezellige buurt aan de waterkant. Het is ook de uitvalsbasis voor boottochten naar de drijvende 

 markten en kanaaltjes in de omgeving, wat we de volgende dag  doen. Bij het krieken van de dag varen we al op de grote rivier naar Cai Rang, de grootste en bekendste drijvende markt in de omgeving. Het is er 1 en al drukte, het lijkt wel op een groothandel van fruit, groenten, manden,...Al deze mensen leven en wonen ook op hun boot ( amai alles moet op zo'n klein oppervlak gebeuren ). De rivier is een echte waterweg, langs ons passeren grote, overvolle 

 boten met bakstenen, zand en hout. De boten zijn zo volgeladen dat je zou denken dat ze elk moment kunnen zinken.  Even verder is de drijvende markt van Phong Dien. Deze is iets kleiner, we zien gelijkaardige taferelen. Vietnamezen hebben weinig zorg voor hun mooie natuur.   Zo moet onze bootman verschillende keren stoppen en plastiek uit zijn schroef verwijderen, daarna gooit hij het gewoon weer in het water ( tot de volgende boot 

 passeert? ) We varen terug via vele kleine kanaaltjes en zijn getuige van het leven en de bedrijvigheid langs de waterkant. 's Avonds wandelen we op de pier van Can Tho. We kijken geboeid naar een speciale massage; op de borst van een man worden vele kleine glazen potjes gezet die gevuld zijn met warme lucht. Daardoor wordt zijn huid in het potje gezogen. Het lijkt heel vies maar "doet veel deugd"  vertelt de man ons later. We passeren langs de vele kraampjes 

 en proeven van de lekkere, lokale specialiteiten. We volgen de avondgebeden in de Munirangsyarampagode. We waren hier gisteren ook al en hadden een theekransje en een leuke babbel met een monnik. Wij willen beleefd afscheid nemen, maar als Martien een hand wil geven trekt de monnik zich angstvallig achteruit alsof het nooit meer goed zal gaan in zijn leven.  Ze was vergeten dat een monnik nooit een vrouw mag aanraken. Hierna bezoeken we het Can Tho museum en verdiepen ons in de Vietnamese geschiedenis van het verzet tegen buitenlandse 

 aanvallen. Het raakt ons dat dit volk al zoveel oorlog en gruwel te verwerken kreeg, eerst van de Franse kolonisten en later van de Amerikanen. De volgende dag huren we een brommertje om de landelijke omgeving te verkennen, maar dat valt nogal tegen. Het verkeer op de hoofdwegen is 1 grote gekte. De vele Vietnamezen op hun brommertjes rijden chaotisch door elkaar en toeteren er op los. Als we de kanaaltjes volgen rijden we ons meestal vast ( omdat er dan geen brugjes blijken te zijn ) en als we willen wandelen worden we 

 weggegromd door honden. We hebben al leukere uitstapjes gemaakt, we hadden ons de Mekongdelta veel landelijker voorgesteld.  De laatste avond blijven we op onze kamer en kijken we, terwijl we onze rugzakken vullen, naar een spannende film op televisie. Ons open-bus-ticket is opgebruikt ( was van Ha Noi tot Ho Chi Minh City ), we reizen nu weer op eigen kracht verder en kochten twee busticketten naar Rach Gia, een havenstad in het ZuidWesten van Vietnam.

 

NHA TRANG - MUI NE

23 FEBR - 1 MAART 2013

Onze buschauffeur is wellicht de meest agressieve man van heel Vietnam. Hij spreekt niet, hij blaft tegen iedereen. Zijn rijgedrag is volledig aansluitend bij zijn houding. Hij rijdt de hele nacht toeterend als een opgejaagde gek over de Vietnameze wegen.Van slapen komt weinig in huis en we zijn heel blij dat we 's morgens heelhuids in Nha Trang aankomen. We zijn erg moe en gaan nog enkele uren rusten. Na ons hazenslaapje verkennen we de stad. We denken dat we nog niet helemaal wakker zijn want we zien overal Russische opschriften en horen Russisch praten. Zijn we misschien in Nha Trangskagrad?? Er is een rechtsteekse vlucht vanuit Rusland en de stad wordt letterlijk overspoeld met Russen die hier een week goedkoop vertier vinden, onder de vorm van fuiven en veel bier drinken. Gelukkig ligt ons hotel iets van het centrum, zodat we uit die sferen kunnen blijven. We huren een fiets en willen de stad uitrijden. De kustlijn is helaas 

volgebouwd met wansmakelijke hotels en andere gebouwen. We zeggen vele keren:"het was hier wellicht lang geleden heel mooi..."Volgens mijn broer was Nha Trang vroeger een gezellig dorpje. Er blijft niets meer van over! We bezoeken de Cham-tempel, waar de Hindoes hun geloof beleven. Dit met de nodige muziek, zang en gebeden. Er hangt een lieflijke sfeer die we over ons laten komen. We keren terug langs de markt en de haven. Er is veel volk en net zoals elders is de markt de plaats om lokalen te ontmoeten. Vietnam voelt niet aan als een groot backpackersland en Nha Trang heeft al niets van die sferen. We reizen door naar Mui Ne. De bus zou moeten vertrekken om 7u30 maar geraakt pas weg om 9u. Wij moeten 10 minuten vertraging op ons nemen en een stevige portie paniek. Er is een mankement aan de bus en iedereen moet in de bus wachten. Tijdens dit wachten dwalen mijn gedachten wat rond. Plots 1 flits  die me zegt dat onze 

paspoorten nog in de safe van het hotel liggen. We kregen ze niet terug en/of vergaten die terug te vragen?!! Net op dit moment wil de bus vertrekken. Onze zenuwen draaien op volle toeren. Ze willen ons niet meer uit de bus laten, plots kunnen we helemaal niet meer mee. Er wordt tegen ons gebruld door de chauffeur en zijn kompaan. Filip en ik moeten ook heel veel scene maken. Gelukkig is er een zeer vriendelijke jongen die ons helpt en die Filip met zijn brommer, in spoedtempo, terugrijdt naar het hotel. Ondertussen doet de chauffeur heel lastig tegen mij. Maar ik strijd met hetzelfde wapen terug. Het zijn lange minuten en we zijn de hulpvaardige jongen heel dankbaar dat wij alsnog kunnen meereizen met de paspoorten in de hand. De rit naar Mui Ne is heel mooi: uitgestrekte landschappen, aanvankelijk heel groen maar na verloop van tijd  meer en meer  woestijnlandschappen met hoge duinen. Mui ne straalt een totaal andere sfeer uit. We vinden voor het eerst in Vietnam weer eens een gewoon guesthouse. De naam is passend; " friendly guesthouse". Een familie  heeft in de tuin  enkele 

kamers te huur. We houden van de familiale sfeer en we voelen ons er meteen thuis. De Zuid-Chinese zee is heel woest en een ideale plaats voor kitesurfers. Het strand is paradijslijk mooi. We genieten van de strandwandelingen en kijken naar de atletische kuren van vele surfers. Boven de palmbomen straalt de zon in de hemelsblauwe lucht, er is een overvloed aan lekker fruit,...We hebben niets meer nodig dan een combinatie van dit alles. We beslissen meteen om hier wat langer te blijven. We staan 1 keer heel vroeg op (4u) om enkele natuurwonderen te bekijken. Met een jeep rijden we naar de witte duinen. We maken een gezonde ochtendklim in de duinen een zijn stille getuigen van de wissel van het maanlicht  en de zon, die weer grootse plannen heeft vandaag. Een fijne manier om onze dag te beginnen. Een volgende stop is bij de gele duinen. Ook deze duinen zijn een bijzonder fenomeen. Onderweg stoppen we bij een haven, waar veel bedrijvigheid is: vissers komen terug uit de zee en vele vrouwen kuisen de vis, de 

schaal- en schelpdieren, de grote inktvissen op het strand. Verser kan je de vis niet krijgen! We maken nog een mooie wandeling tussen spectaculaire zandrotsen naar de elfenbron. De kleurschakeringen van de rode rotsen, het groen van de omgeving en de blauwe lucht...geven ons een echt " waaw"-gevoel.

De wind waait minder hard op onze laatste dag waardoor we toch eens veilig kunnen zwemmen in de zee. We nemen afscheid van het gezin waar de kinderen zorgen voor een heel leuke sfeer. Waar de haan  behandeld wordt als een kleine koning.Waar ze altijd heel vriendelijk zijn. Mui ne viel heel erg mee.